edwin vennik

Het begin

Edwin bedenkt altijd weer nieuwe dingen, hij denkt out-of-the-box, zijn hoofd staat nooit stil . Ik heb veel vaste gasten, een trouwe klantenkring zal ik maar zeggen, die lopen zaterdag overdag of op de koopavond te winkelen. Als ik mijn vaste gasten nou eens korting geef en de winkels in de Diezerstraat weet te interesseren om korting te geven is het win-win. Als ik nou klantenkaarten maak net als bankpasjes met een magneetstrip. Toch eens uitzoeken hoe dat werkt.

 

Bij meer dan een dozijn bedrijven is Edwin in een periode van twintig jaar betrokken geweest als ondernemer. Vaak samen met een ander, soms een gehuurde zaak. In dit hoofdstuk laten we ze allemaal de revue passeren.

 

Het begin – leergeld

Het begon bij Het Hoekje in 1994. Edwin pacht het broodjeshuis voor vier maanden met de afspraak dat hij het daarna zou kunnen overnemen. Toen na vier maanden de omzet gestegen was, vroeg de eigenaar veel meer geld. Het was te veel, daarom ging Edwin er niet mee verder. Hij had net een deal voor sponsoring van een voetbalclub, schadepost van ƒ1500, want de kleding was al besteld. Daar leerde hij van, om bij de afspraken over de pacht ook afspraken over de verkoopprijs vast te leggen.

 

Een gouden viertal – succes.

Toen kwam Papa Joe in de Voorstraat te koop. Het pand zat in een faillissement en de inventaris was van een gokkast-exploitant. Edwin pachtte het de eerste maanden en noemde het Timeless in maart 1995 gingen ze open. Van ƒ20.000 eigen geld heeft hij Timeless verbouwd. De filosofie achter Timeless was: als ik hier ben wil ik de tijd even vergeten. Het kwam terug in de inboedel: allerlei klokjes, die niet op tijd liepen. Edwin heeft altijd een bepaalde filosofie bij een zaak, die komt terug in de naam in die herken je in de inrichting.

Met Loek Vieste maakte hij een ondernemersplan en daarmee ging hij naar de bank. Inmiddels had hij in drie maanden ƒ100.000 aan omzet gedraaid – daar moest nog wel belasting van afgedragen worden – en er was nog ƒ20.000 op de bank. De bank zag dus een eigen vermogen van ƒ120.000. Edwin kon ƒ800.000 hypotheek krijgen voor het pand en de inventaris. Hij was 25 jaar, een jonge ondernemer. De eerste maanden was het financieel moeilijk, maar de zaak liep goed. Het was een fantastische tijd om een café te beginnen.

De Voorstraat stond niet zo goed bekend. De zaak naast Timeless was een discotheek, That’s it, later Mambo. Toen er daar een keer een conflict was, heeft Edwin dat niet direct gesust, want hij wilde die buurman er wel bij kopen. Het drukt natuurlijk de prijs als het een zaak is waar zo nu en dan gedoe is, dus dat kwam wel goed uit.

Aanvankelijk werkte Edwin zonder portier, hij dacht dat dat meer bij een discotheek hoorde en niet bij een café, maar al doende merkte hij, dat hij er een nodig had. Deurbeleid is onmisbaar, ook bij een café en dus kwam er een portier, ook voor de ordebewaking. De opzet was om het café voor meerdere doelgroepen aantrekkelijk te maken, dus liet Edwin de DJ bewust verschillende stijlen muziek draaien, telkens in blokjes van tien minuten, drie nummers. Dan weer een andere stijl, zodat gasten met een verschillende muzieksmaak zich thuis zouden voelen. Portier en dj moesten hierin samen werken. Als een bepaalde groep de overhand kreeg moest de portier mensen weigeren.